من از آسمان سخت نومیدم ای دوست

نومید نومید........

چقدر عجیبن،چقدر عجیبم که هنوز امیدوارم و باز خورد می شم تو شخصیتشون و خورد می شم ومی شکنم و با خاک یکی می شم و....تمام

نه...! این قصه ققنوس نداره وامیدی هم به سیمرغ قاف شدن هم نیست! تو خاک تموم می شه و پودر می شه و خاکسترش رو هم نسیم می بره و از یه خورده دورتر که نگاه کنی می بینی چقدر حقیر بودی با همه ی دلمشغولی های عظیمت!وچقدر کوتاه بودی وفقط یخورده عقب تر بری می بینی که ....اصلا نبودی.آره! نبودی و می سوزی وقتی عدمت رو می بینی ومی بینی کسی نمی بیندت،صداتو نمی شنوه،اندوهت رو نمی بینه، اصلا نگات نمی کنه که ببینه؛ وحشت می کنی وقتی می بینی همه حقیرن و شاید هم "نیستن" ولی نمی فهمن و تو توهمات بلندشون دست و پا می زنن مثل خودت اون وقتی که می رفتی بالا و زیر پاتو نگاه نمی کردی.مثل تو ان، تو هم مثل همه ای، همه یکی ان و همه نیستن و اون که داره می خنده به اشکای من و می گه "اونقدرا هم بد نیست که فکر می کنی" و کاری نمی کنه که ببینمش و خودشو به من نشون نمی ده،تو تمام کوچه پس کوچه های ذهنم دنبالش می رم و وقتی می رسم سراب رو با همه ی بزرگی ش می بینم که میگه "هنوز مونده تا به من برسی،بیا دنبالم...بیا!!"

وتو شروع نشدی،پخش نشدی،منو رد دادی، مثل خلا از من رد شدی.

حالا دیگه من نمی آم،تو بیا ، اگه منو شنیدی.

بذار بهت شک نکنم و مثل همه ی آدمای مسخره بهت احساس نزدیکی نکنم

من لب لب لب پرتگاهم و با یه :آه" می افتم تو سراشیبی و عمق و....مرگ ققنوس!

من به انتها می رسم مثل همه ی مردم صبح به صبح بهت سلام می کنم وبرام مثل هوا عادی می شی ودیگه نمی بینمت و من با تک تک سلول هام حس می کنم "ما انسان را در رنج وبدبختی آفریدیم"

"حکایت مرا همیشه اول قصه ها برای بچه ها گفتن: غیر از خدا هیچ کس نبود."